De energievreters

Maart, de maand van de ontluikende lente! Bij ons tevens de maand om te checken of onze energieleverancier centjesgewijs nog steeds zijn best doet voor ons of toch meer voor zichzelf. Deze keer vond ik de gelegenheid om eens te bekijken waar al dat geld nu eigenlijk naartoe gaat. Want wij doen ons best en toch merk ik daar niet zo veel van in onze factuur (wel in die grafiekjes die ze erbij zetten). Dat vraagt een nader onderzoek!

De waarheid vind ik niet zo tof. Op de website van Mega, een jong energiebedrijf uit Luik, staat een mooi taartdiagram dat vertelt hoe de koek verdeeld wordt. Nog geen vierde van de kost gaat naar de eigenlijke energie. HUH? Hoezo energie duur?
Ongeveer de helft van wat we betalen, gaat naar de netbeheerders. Oke, zij moeten zorgen dat de energie tot bij ons geraakt en dan het hele spel onderhouden. Maar ik vraag mij dan toch af hoeveel wij meebetalen voor de dikke boterhammen van de grote bazen ... Het resterende vierdeke gaat naar de overheid: taksen, btw, belastingen, ene pot nat!

Soit, dit gezegd zijnde, dit jaar stappen wij over van de ene groene leverancier naar de andere. Wie in het Leuvense woont, kan net als ons op www.leuven2030.be uitsnorren of een overstap de moeite is. En om zeker te zijn, checkte ik het nog eens op de website van Vreg: vtest.vreg.be/. Het gaf hetzelfde resultaat.

Verder zullen we dan toch nog maar proberen zo energiezuinig mogelijk te leven. Op zoek naar tips die geen grote financiële investering vragen, kwam ik terecht op de website van de Energids. Zij leggen uit hoeveel je huishoudtoestellen verbruiken, gaande van de vaatwasser tot het strijkijzer en de smartphone. Voor ons waterverbruik haalde ik zelf mijn rekenmachientje boven. Op de website van de Vlaamse Milieumaatschappij staat haarfijn uitgelegd hoe de prijs van water berekend wordt en bij ons is dat 4,3 euro per kubieke meter. (Gelukkig blijven wij netjes binnen het basistarief, want eens boven de 150 m³ verdubbelt het tarief.)

En dan stap 2: er iets mee doen!
Om ons eigenlijke verbruik te monitoren, maakte ik onlangs een account aan op www.energieID.be. Zo kan ik binnenkort maandelijks opvolgen wat we op vlak van water, gas en elektriciteit hebben uitgespookt en vergelijken met gezinnen in een gelijkaardige situatie.
Interessant, toch!

Dus gooi dat strijkijzer gerust aan de kant, laat de was nog maar efkes liggen en geniet van het zonnetje. Het is allemaal in het kader van energiezuinig leven ;)

Daag baby(tijd)!

Ik zeg het dikwijls aan mijn kinderen: "ooh jij bent mijn baby!", ook al horen ze dat niet graag en zijn het technisch gezien geen baby's meer, want de jongste is nu 2,5. Dus de babytijd is eigenlijk voorbij. En een nieuwe baby, dat zit er niet in. Daarvoor waren die twee vorige 'babytijden' te heftig.
Rondom mij zie ik ondertussen ontzettend mooie "derdekindjes" komen.

Het stemt mij toch even tot nadenken. Onlangs las ik er in Flow een opiniestukje over. Eén zinnetje bleef me bij: "Ik zou willen dat ik een derde kindje wil, maar ik wil het niet". 

Dat is exact wat ik er van denk. Er is nog plaats aan tafel, maar goh wat ben ik blij dat ik niet meer alles met mijn linkerhand moet kunnen.

Of elke nacht 6 keer moet opstaan (een tweetal keer op regelmatige basis is nog steeds meer dan genoeg).

Of een hele kabas moet meesleuren vol pampers, reservekledij, bavetjes en papjes.

Of rap op zoek moet gaan naar een tetradoek omdat er aan de deur wordt aangebeld en er een baby aan de borst hangt.

En zo kan ik nog wel door gaan. Nee nee, voor mij is het eigenlijk welletjes geweest. Zeker omdat er in onze situatie ook nog een aantal medische complicaties bij komen kijken. Die zijn voor mij van doorslaggevend belang.

En toch voelt het ergens als een afscheid aan.
Van een fase.
Van een ideaalbeeld dat ik als kind had.
Van een grote tafel vol vrolijke bordjes voor hongerige kindjes met blozende kaakjes van het buitenspelen.

Maar een aantal zaken stemmen mij wel vrolijk.
Zo wil ik ooit op reis gaan naar de Amerikaanse westkust. En dat zal ik dan doen mét mijn kroost, die netjes in een huurauto past. En als ik later kleinkinderen heb, zal ik er nooit superveel hebben waardoor ik met hen allemaal tegelijk naar zee kan.
En wat betreft die plaats aan tafel, die vullen wij intussen met vrienden, familie en hun kinderen. Daar wordt mijn (moeder)hart alleen maar warmer van ;)
Pistolekesdate iemand? :D