Snaad aan de (naai)politie

 
Nu we (bijna) nergens meer naar toe mogen en ik stil(ler) moet zijn in huis als de wederhelft zijn lessen voorbereidt, houd ik lockdownfeestjes à volonté met mijn naaimachine. Wij nodigen dan wat eenzame stofjes uit de grote stoffenbak uit en vullen zo de garderobes hier aan. Twee vliegen in één klap, me dunkt! (Al kijk ik uit naar de tijden dat mijn naaimachine en ik allebei opnieuw een vriendje mogen uitnodigen om samen wat te kletsen en te naaien. Mijn machine vindt mijn mopjes niet zo grappig.)
De patronen komen allemaal uit Ottobre. 

Een enkel-lang zacht slaapkleed. Dochterlief is sinds kort verhuisd naar het anti-roze kamp, maar gelukkig maakte ze voor deze een uitzondering ;) .

 Eén meter stof, twee gelukkige kindjes! Eentje in maat 128 en eentje in maat 116. 

 Een trui met een rits en veel bussen, extra lange mouwen (want die zijn altijd eerst te kort).

 Voor mijn kerstzottekes in huis :) 
Gemaakt uit een paneelstof die ik vorig jaar vond op het Stoffenspektakel. Mits wat puzzelen en aanvullen met navy-blue katoen-tricot, kreeg ik nog 3 t-shirts gemaakt mét kerst-allure. Ik foefelde 2 cm extra in de omslag van de zoom, zo is bij deze onze kerstoutfit voor volgend jaar ook al in orde!

 Speelse overgooier in roest-oranje velours. Aan de binnenkant staan stiekem blauwe rendieren. Patroon van LMV.

Tot gauw!

Snit en naad

Yes! Het regent! Ideaal naai-weer.
Nu niet dat ik al deze dingen vandaag heb gemaakt. Ik heb ook aan het naaimachien gezeten toen de zon scheen :D En sommige modellen zijn al van een tijdje geleden.

Ondertussen ontdekte ik dat naaien op vakantie de beste uitvinding ever is. (Met dank aan Magali). Volgende zomer zal er in mijn valies opnieuw een plaatsje gereserveerd worden voor naaimachine en toebehoren. (Bij wijze van spreken dan, want eerlijk gezegd past dat allemaal niet in één valies.)

De PretPedagogie

De afgelopen dagen hoorde ik op de radio regelmatig praten over de dalende kwaliteit van het Belgische onderwijs. Een studie van de KULeuven onderzocht of leerlingen de eindtermen behaalden en hoe we hiermee scoren op de wereldranglijst. En blijkbaar is het resultaat erg teleurstellend. 

Plots komen er politici op mijn radio verkondigen hoe schandalig dit is. Dit is wat er gezegd werd: "Het heeft te maken met het pedagogisch project: alles is verschoven naar de "pretpedagogie", het moet leuk zijn." 

Plots wordt het onderwijs gegijzeld door een vuile pretpedagogie die we zo snel mogelijk moeten zien uit te roeien. 

Aangezien ik de betreffende uitspreker van zulke woorden (ik vind het gezegde zo lelijk dat ik zijn naam weiger te vernoemen) toch graag eens een weerwoord zou bieden en ik zijn huis niet weet wonen, ziehier mijn klankbord!

Pretpedagogie? Da's een goeie. 

Nee, echt. Het klinkt toch mooi. Een beetje Zuid-Afrikaans. 

Alleen jammer van die zeer negatieve ondertoon die eraan verbonden werd. In tijden waarin het aantal burnouts en stressgerelateerde ziektes epidemische vormen aanneemt, vind ik zulke uitspraken dan ook zeer ongehoord. So what als we niet meer zo hoog in de wereldranglijst staan! Wie staat er eigenlijk op nummer één? En voor mij veel belangrijker, en aangezien we dan toch in scores denken, hoe hoog scoort die nummer één op de lijst voor het Bruto Nationaal Geluk?

Ik heb twee schoolgaande kinderen. Het zal mij worst wezen dat ze op het einde van hun schoolcarrière op de eerste plaats in de wereldranglijst van schoolresultaten staan. 

Wat ik wil dat zij leren, gaat over ontdekken wie ze zijn en wie ze willen zijn; wat hun talenten zijn, wat hen gelukkig maakt en hoe dit in te zetten in hun dagelijkse leven; over leren hoe om te gaan met tegenslagen en hoe zich te beredderen in de volwassen wereld. Ik wil dat ze leren hoe een stevig sociaal netwerk uit te bouwen met goeie vriendschappen en gedeelde ervaringen. En last but not least wil ik dat ze uitgerust worden met vaardigheden waardoor ze gezond en wel hun leven kunnen leiden zonder overmatige stress of welvaartsziektes.

Waarschijnlijk staat dit niet in de eindtermen. Zeker is dat het niet zo makkelijk te meten valt. Absurd dan ook om per se de kwaliteit van het ganse Belgische onderwijs in één cijfer te willen stoppen. Het doet afbreuk aan de energie die leerkrachten overal en elke dag in ons onderwijs stoppen en onze kinderen dingen bijbrengen die van onmetelijke waarde zijn. Het stelt bovendien de moeite die leerlingen doen om er iets van te maken in een slecht daglicht.

En laten we het dan ook eens hebben over intrinsieke motivatie. Kinderen leren veel al spelend en al doende. Uitproberen en experimenteren, leren vanuit fouten die je zelf ondervonden hebt, mag dat er dan niet meer bij zijn?
Als ik in mijn eigen schoolherinneringen duik, komen er veeleer projecten, groepswerken ed naar boven en maar weinig lessen met vooraan een krijtbord en voor mijn neus een leerboek met droge stof in. De "leuke" dingen zijn alvast beter blijven hangen dan al de rest; omdat het appelleert aan de motivatie in onszelf. Door leerlingen de kans te geven hun persoonlijke interesses te vermengen met de inhoud van de les, zullen hun drijfveren aangesproken worden en ja, dat is leuk. In mijn naaste omgeving kom ik regelmatig leerkrachten tegen die in hun dagelijkse lespraktijk ontzettend mooie voorbeelden van dit principe van ervaringsgericht onderwijs weten uit te werken. Soms in kleine dingen en soms in grootse projecten. 

En tot slot nog twee bedenkingen:

Investeringen in een onderwijs dat onze kinderen leert om te gaan met de uitdagingen in onze samenleving lijken mij op de lange termijn een goede poging om de kosten van de gezondheidszorg ten gevolge van stress-gerelateerde problemen in te dijken.

En wat betreft de ministerpost in de komende legislatuur, als we deze eens zouden toebedelen aan een onderwijskundige?

Zo, dan teken ik,

Lies, adept van de Pretpedagogie.

On est plus chaud que le climat #3 - #TerwijlWeWachten

Het is weer donderdag!
Viavia kwam ik deze week op Facebook een filmpje tegen genaamd #Terwijlwewachten:

Dat is nu exact wat ik in post #1 bedoelde sie! Als we allen onze kennis delen en bundelen, gaan we er alleen maar op vooruit!
In haar filmpje geeft deze jongedame 4 quick wins:
1. Koop een drinkbus --> check! De onze zijn van Klean Kanteen, in RVS en ik ben er heel erg blij mee!
2. Koop linnen zakjes of netjes om je groenten en fruit in te doen in de supermarkt --> check! Ik kocht de mijne via Kudzu, broodzakken maakte ik van onze oude tetradoeken.
3. Eet af en toe vegetarisch --> check! Onze veggie-favorieten zijn chili sin carne en gegrilde groententaart met feta.
4. Koop eens een tandenborstel in bamboe --> check! Wij gingen voor de 'humble brush' via Levenzonderafval.

Jeuj! Dit doen we alvast goed.

Voor wie het gemist heeft en geïnteresseerd is, dit was mijn lijstje quick wins:
1. Stop de afwasborstel in de afwasmachine ipv in de vuilbak
2. Maak van restjes stof allerlei zaken als zakdoeken, snoetenpoetsers, wattenschijfjes, enz. Lange repen stof zijn ideaal om linten voor aan cadeautjes te maken.
3. Gebruik azijn als wasverzachter en ramenpoetsmiddel.
4. Gebruik lege yoghurtpotjes, oude knopen, botervlootjes, theedozen, wijnkurken enz als knutselmateriaal.
5. Bekijk af en toe de piraminder. Dit leidt misschien niet onmiddellijk tot een quick win maar het kan toch inspirerend werken.

Ok, wie doet er met ons mee? Wat zijn jullie alledaagse tips voor een groenere wereld?
The time is now!

It takes a village to raise a child

Laat mij eens vertellen over die keer dat ik bij de pediater kwam. Onze jongste was toen ongeveer anderhalf jaar. Ik deed mijn beklag over het feit dat hij-nog-steeds-niet-doorsliep. Ik deed elke 24 uur hetzelfde: Ik stond 's morgens op, functioneerde een hele dag zoals iedereen, ging op een deftig uur slapen en stond dan 's nachts 3-4-5 keer op voor vanalles en nog wat. En ik was moe. Hondsmoe.
De reactie van de pediater deed echter mijn ogen opengaan. Ik wenste namelijk een oplossing voor dit 'probleem'! In de plaats daarvan vroeg ze mij wat ik verwachtte van een kind van anderhalf jaar. Ze legde me uit dat het volstrekt normaal is dat hij nog niet doorslaapt. De ontwikkeling van een vast slaappatroon kan immers gerust duren tot 5 à 6 jaar.
Toegegeven, op dat moment voelde ik mij onnozel. Ik was zo bezig met mijn eigen vermoeidheid dat ik niet had stilgestaan bij de behoefte van mijn kind. Dat doet vermoeidheid nu eenmaal met mij: mijn blik verkleint tot het vakje van mijn noden en de rest lijkt uit mijn gezichtsveld te verdwijnen. De pediater wist gelukkig mijn perspectief opnieuw te verbreden, door mij in te lichten over wat normaal slaapgedrag is bij jonge kinderen. Waarom wordt dit niet vaker gezegd? Ik lees soms over verregaande slaap-therapie bij jonge kinderen, maar NERGENS wordt verteld wat normaal slaapgedrag is voor een jong kind. Vandaag zag ik dit artikel online passeren: "Jonge ouders kunnen pas zes jaar na geboorte van baby weer slapen zoals voordien". Aha eindelijk iemand die hier over schrijft!

De wetenschap dat het niet doorslapen normaal is, maakte de nachten er natuurlijk niet langer door, de wallen onder mijn ogen bleven allures hebben van kasteelmuren. Maar mijn kijk op de zaak veranderde wel: hoe halen we het in ons hoofd om normaal gedrag als een probleem te beschouwen? De vermoeidheid is het probleem en daar moest ik iets mee doen.
Na nog een aantal weken een rottig rota-virus in huis en een huisarts die zei: 'Als dat ging, schreef ik jullie een vakantie voor: enkele dagen rusten zonder kinderen', begon ik iets te beseffen: wij hoeven dit helemaal niet alleen te doen! Er wordt niet voor niets gezegd 'It takes a village to raise a child'. Wel, we mogen ons gerust gedragen als de village people. Ik zeg nu niet dat we ons moeten verkleden als een indiaan (dat mag natuurlijk wel, het is bijna carnaval!) maar we kunnen beroep doen op elkaar tijdens momenten dat het nodig is.

Ik heb veel village people rondom mij en daar ben ik heel dankbaar om! Het gaat om een simpele 'hoewist?' met een luisterend oor, een pot soep in de frigo, een aanbod om enkele uren op de kinderen te passen, een tas thee, enz. Op momenten dat de vermoeidheid dreigt te overwinnen, helpt dit allemaal. Ik probeer om zelf ook eens de indiaan te zijn als ik merk dat het kan helpen. Zo worden we allemaal een beetje beter, toch?
Met complimentendag op 1 maart in het vooruitzicht, wil ik alvast aan al mijn familie en vrienden zeggen: you rock! Allemaal, van onder tot boven!

On est plus chaud que le climat #2 - 't is om te bleiten

Ik ben ne bleiter! Ik kan er wat van. Moest ik in een land wonen waar het een broodwinning is, ik zou een full-time bleiter zijn op huwelijken, begrafenissen of andere evenementen waar tranen geplengd worden.

(Voor wie dit geweldige monument uit Aarschot niet kent of voor wie hem vergeten was: den bleiter uit de vitrine van Bruidswinkel Harry. Tegenwoordig te bezichtigen in het museum van Aarschot).















Maar dus terug naar het klimaat. Groene donderdag, voor mij week 2, voor de klimaatstakers week 7.
Ik las vandaag in de gazet een stuk ondertekend door verschillende Belgische wetenschappers. Zij leggen uit dat België qua klimaatbeleid op Europees niveau aan het staartje bengelt. Maw het is om te bleiten!
Joke Schauvliege vond het duidelijk ook.

Gelukkig mag er ook nog gelachen worden. Zij het soms wat cynisch, wat het dan misschien toch weer om te bleiten maakt. Ik laat jullie vooral zelf oordelen: de klimaatcrisis in 10 cartoons:

En Joke Schauvliege wens ik vooral veel rust toe. Bezwijken onder zware druk is geen schande en dat mag vaker gezegd worden.

On est plus chaud que le climat! #1

Donderdag Veggiedag Protestdag!
En zolang er op donderdag klimaatacties worden gehouden, zolang wil ik vanaf nu elke donderdag schrijven over iets dat te maken heeft met ecologie. Ik ben natuurlijk geen expert maar ik geloof in het delen van kennis en ik weet wel iiieets. Dus ik doe mijn best! En als jij nog een goeie tip hebt, gooi het in de groep!! Sharing is caring!

Vandaag de rubriek van ons Irene, voor de moderne vrouw. Wie kent ze nog? :)

Oftewel kleine-dingetjes-die-de-afvalberg-kleiner-maken. Rijk zullen we er niet van worden, maar armer toch ook ni!

*Tip 1: de afwasborstel: Steek hem in de afwasmachine na gebruik ipv in de vuilbak.

*Tip 2: restjes stof: Maak er eens zakdoeken van. Alle lapjes in vierkanten knippen, e zomeke leggen en klaar! Of maak er snoetenpoetsers, wattenschijfjes, broodzakken, stofvodden of zelfs tochthonden (mamaaaa, dat is géén hond, echt ni!) van.
voor inspiratie:
 https://www.engie-electrabel.be/nl/blog/oplossingen-voor-thuis/diy-je-eigen-tochthond-maken-is-voortaan-hip/

https://sewlikemymom.com/diy-tissues-tutorial/

* Tip 3: Weg met de wasverzachter: Azijn is perfect bruikbaar als wasverzachter. Al heel vaak deze tip gelezen en al heel lang doen wij het zo. Ook kan je er ramen mee poetsen. Inspiratie bij Green Evelien.

* Tip 4: knutselen met recyclagematerialen: ik heb een echt knutselmarieke in huis. Alles wat ze ziet, draagt in zich de potentie voor een groot knutselproject. Daarom hebben wij een doos met lege yoghurtpotjes, kaasdoosjes, lege bobijntjes, kurken, knoopjes (van versleten kledij bv) ... Bruikbaar voor van-alles-en-nog-wat.

*Tip 5: Den driehoek: iedereen kent hem waarschijnlijk al, maar bij mij kan het alvast geen kwaad om er af en toe eens aan herinnerd te worden; de piraminder:

En nu naar buiten, de zon schijnt!

No planet B

Het sneeuwt buiten, het is koud en Trump denkt dat de global warming verhuisd is, een gewone winterse dag dus. Maar wel in een seizoen dat verdacht veel begint te trekken op een regenseizoen.
Laten we het vandaag eens over een ernstig onderwerp hebben: het klimaat.

Vorige zondag was er de klimaatmars, er zijn de bosbrossers, er is Greta Thunberg, er is niet meer naast het groeiende protest te kijken. Iedereen heeft er zijn zeg over (en ik doe mee!) en de ene reageert er al beter op dan de ander. Er zijn de sussende politici die beweren dat "het allemaal wel zal meevallen" aan de ene kant en de wetenschappers met de klimaatactivisten die aan de alarmbellen trekken aan de andere kant.

In 2017 verscheen in het blad BioScience, een uitgave van Oxford University Press, een paper met als titel 'World Scientists' Warning to Humanity: A Second Notice. (hier te lezen). Het is het vervolg op 'World Scientists' Warning to Humanity' uit 1992, een paper waarin toen al gewaarschuwd werd voor mogelijke klimaatsveranderingen en de gevolgen hiervan voor onze planeet en de gehele mensheid. De versie van 2 jaar geleden werd ondertussen ondertekend door 15000 wetenschappers. Dat zijn toch heel wat deskundigen bij elkaar me dunkt!
Dus beste politici-die-nog-steeds-op-2-oren-slapen, hoeveel klimaatspecialisten schuiven aan bij jullie tafel, die van de so called ecorealisten?

Om een weerwoord te bieden op het idee dat "de technologie ons vel wel weer zal redden": Onlangs publiceerde De Standaard een interview met de heer Patrick Verkooijen, klimaattopman in Nederland, hoofd van het VN-instituut voor klimaatadaptatie. Ik had nog nooit van hem gehoord (bon, dat kan dan ook geheel aan mij liggen natuurlijk). Hij pleit voor een én-én-verhaal. Hij is grote voorstander van een wijziging van onze levenswijze, maar stelt dat het niet voldoende zal zijn want op dat vlak zijn we te laat. Daarom trekt hij de kar van de ecologische aanpassing van onze leefwereld, zodat beide inspanningen op lange termijn de wereld leefbaar zullen houden. Hij maakt hierbij een groot punt van deelname van de economische en de financiële wereld. Dus als de sussende politici dit graag zien als bijklank voor hun 'ecorealisme', dan hebben ze des mans woorden misbegrepen en halen zij de truc van de framing in zijn klassieke vorm boven.

Het moeilijke aan de hele zaak vind ik de kennis van de klimaatwetenschap in al zijn complexiteit te vertalen in woorden die ik begrijp nadat ik het heb uitgefilterd van alle opiniemakerij die her en der verspreid wordt en eigenlijk niks ter zake doet. Ik vind het best verwarrend om te besluiten wat nu nog oké is en wat helemaal niet.
Maar één ding heb ik goed begrepen: Het is de hoogste tijd om met z'n allen samen te werken en onze huidige manier van leven serieus in vraag te stellen. Ik wil namelijk geen zeedieren met plastic in hun maag, geen verhoging van het aantal astma-patiënten, laat staan 400 miljoen mensen zonder huis.

Ook die jongeren hebben dat goed begrepen. Laten we stoppen met hun spijbelen te benoemen alsof het om kapoenerij gaat. Het is een staking, verdorie! En ze hebben gelijk. Revolutie komt van onderen uit. En voor mij werkt het. Ik voel mij terug wakker geschud. Ik denk terug na over zaken waar ik over ingedommeld was. En ik merk het ook aan anderen: er is een soort bewustwordingsgolf ontketend. Laat die onze contreien maar overspoelen in plaats van de zee.
(Wie nog overtuigd moet worden, of het nog eens wil herbekijken: de speech van Greta Thunberg te Katowice, jaja dat evenement waar de Belgische regering uitstapte...)

Dus beste wetenschappers, blijf jullie boodschap herhalen en hang ze nog meer aan de grote klok, zodat ik beter begrijp waar dit over gaat.
En beste klimaatactivisten, jong of oud, blijf het van de daken schreeuwen, zodat ik niet meer in slaap sukkel over zulke belangrijke zaken.
En tot slot, beste 'eco-realisten' en zij die zich beroepen op wat-er-van-aan-is: Cut the crap, the time is now!

Ceci n'est pas une roze wolk

Op 4 september ll. las ik in de krant "De maatschappij ziet het krijgen van een kind nog steeds als een roze wolk, maar helaas is het dat voor velen niet."

Toch vreemd dat de maatschappij dat denkt. Want "de maatschappij", dat zijn wij toch zelf, niet? Hoe kan die "maatschappij" dat dan denken? Ik ken nochtans veel ouders die de befaamde roze wolk niet standaard bij hun baby meegeleverd kregen. (of omgekeerd: wel een roze wolk en geen baby).
Wat is er dan aan de hand?
Creëert "de maatschappij" dan eerder een soort van spookbeeld in ons hoofd? Want wij hebben ten slotte de kinderen in kwestie zelf gewild. Als het niet loopt zoals we gepland hadden, is het dan onze eigen schuld en staan we het toe om te gaan knabbelen aan ons zelfvertrouwen?

Zelf lijk ik eerder met één been aan de rozige kant en één been aan de niet-rozige kant te staan. Een soort roze wolk met vele blauwe blutsen. Soms gaat het goed en soms gaat het niet goed. Dat is het leven en dat is niet mijn schuld.
Wel zie ik dat de maatschappij als kader waarbinnen wij leven hoge eisen stelt aan haar bewoners en net dit is naar mijn ervaring vaak niet aangepast aan de noden van jonge kinderen en hun ouders. Bovendien lijken vele ouders een diepgeworteld gevoel te hebben om aan al deze eisen te voldoen, soms ten koste van onvervulde noden.
Maar:
- het is volstrekt normaal als jonge kinderen nog niet geheel doorslapen. Naar mijn aanvoelen legt "de maatschappij" de grens rond één jaar. Want zolang mijn kinderen jonger waren dan één, kreeg ik regelmatig de vraag "slaapt hij/zij al door?". Eens die eerste kaars op de taart werd uitgeblazen, ebde die vraag al snel weg. Internet staat echter bol van de getuigenissen die het tegendeel beweren en ook in eigen huis voorbeelden te over van korte, onderbroken nachten op één, twee, drie... jaar.
- het is volstrekt normaal als jonge kinderen doodop zijn van naar school te gaan en tijd nodig hebben om te wennen aan een schools ritme. Ter vergelijking: Onze kinderen gaan dapper naar school vanaf 2,5 jaar, in Nederland is de startleeftijd 4 jaar. En ja, ze zijn niet leerplichtig, maar welke werkende ouder krijgt het geregeld om flexibel in te spelen op de graad van vermoeidheid van zijn kind? "sorry baas, ik kom vandaag niet werken want mijn kind is te moe".

Er zijn gelukkig een paar ontsnappingsroutes waar ik al een tijdje dankbaar gebruik van maak. Het zorgt ervoor dat als de nacht kort was, ik gewoon met een koffie aan tafel kan zitten suffen. En als mijn kind te moe of ziek is, kan hij gewoon thuisblijven, ook al duurt dat twee weken. En mijn baas nam tijdelijk iemand aan in mijn plaats zodat het werk gedaan raakt en iedereen zekerheid heeft.

MAAR de reden waarom ik mezelf dit toesta, is omdat mijn kind een probleem heeft met zijn immuunsysteem en de dokter hem een hele tijd rust thuis wou geven om daarna heel stapsgewijs aan zijn schoolcarrière te beginnen, in overeenstemming met zijn eigen tempo.
En dit had ik nooit uit mezelf beslist. Ik had blijven ploeteren met wallen onder mijn ogen tot mijn bloed uit koffie bestond en ik niet meer in volzinnen zou kunnen praten. (Dat is wat onderbroken nachten nu eenmaal met mij doen). Mijn gezondheid zou er sterk onder lijden en mijn humeur waarschijnlijk ook. Is dat dan beter?
Ik stel u opnieuw de vraag: Als het niet loopt zoals we gepland hadden, is het dan onze eigen schuld en staan we het toe om te gaan knabbelen aan ons zelfvertrouwen?

Laten we het concept "roze wolk" gewoon afschaffen. Evenals de vraag of hij/zij al door slaapt. Laten we het vervangen door een oprecht geïnteresseerde vraag hoe het met de ouder en zijn/haar kind gaat en het ouderschap met alle bijhorende facetten de kleuren geven die erbij passen. Laten we niet meer het idee hebben dat we alle opdrachten van de maatschappij tegelijkertijd moeten doen maar in fases bekijken wat we kunnen doen zonder het evacuatieplan bij oververmoeidheid in onze broekzak. Want kinderen opvoeden en voor onszelf zorgen is geen zorgeloze bijkomstigheid. Ook niet in een maatschappij die ons anders wil doen geloven.

snit en naad voor de kleine garderobe

Wat er de laatste tijd van onder mijn dikke vriend,  aka het naaimachien, is gerold:

Een warm geel-kleurig rokje, nog een beetje op de groei en niet bepaald geschikt voor de zomerse temperaturen buiten, maar wel in afwachting van de herfst, mijn favoriete seizoen van het jaar!

 Eenvoudig joggingbroekje, het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn. Enkel de maat paste ik wat aan.

Een warme teddyjas, voor de deelrits deed ik beroep op mijn hulplijn: 'Moeder, hoe moet die rits daarin?' 'Kom hier, ik zal hem er wel inzetten' :)
Ondertussen al een tijdje in gebruik door zoonlief en helemaal goedgekeurd. Patroon uit Knippie.

2 broekjes, eentje voor de grootste en eentje voor de kleinste. Opnieuw paste ik de maat voor de kleinste een beetje aan.

En tot slot nog een warme hoodie in groene fleece. Patroon uit Ottobre, met een paar kleine aanpassingen: iets grotere zakopeningen (die walvissen mogen gezien worden!) en een versmalling in de taille zodat hij wat minder breed uitvalt.
Over de kleuren heb ik met dochterlief wat moeten discussiëren maar nu hij klaar is, werd ze toch blij van het resultaat.






Hop naar de volgende projectjes!

Lentewandeling

Volgende week zondag is het zover. Of zoals ze bij ons al wel eens zeggen: "e zondag acht daag".
Dan kan je in Tielt-Winge terecht voor de supergezellige Lentewandeling met sprookjestocht, georganiseerd door mijn collega's.
En dat het goed gaat zijn, dat durf ik u hier op een blaadje geven! Want als mijn fantastische collega's een evenement organiseren, dan is het af!

Je kan die dag je benen komen strekken op de verschillende wandelingen in het bosrijke gebied van de Hagelandse heuvels. En als ze moe zijn, kan je je benen onder tafel komen schuiven en de dorst lessen. Maar ook aan uwen honger wordt gedacht!
En je hoeft zelfs niet mee te wandelen om van al dat lekkers te komen genieten. ;-)
Oogt bovendien uw huis een beetje leeg na de lenteschoonmaak? Geen probleem, want er zal tevens een decoratieverkoop zijn, met allerlei handgemaakte spulletjes. Ge ziet, mijn collega's denken echt aan alles!

De opbrengst van al dit leuks gaat naar Esten vzw, een vzw die werd genoemd naar de dappere Esten, een jongen getroffen door een zeldzame stofwisselingsziekte. Bovenop alle medische zorgen wordt zijn gezin geconfronteerd met een groot hiaat in de Belgische gezondheidszorg: Er is geen financiële tussenkomst voorzien door onze overheid. Daarom willen wij ons steentje bijdragen. Liefst een grote steen, of meerdere, zodat we voor alle kinderen in zulke situatie een spreekwoordelijk huis kunnen bouwen en zo de zorgen kunnen helpen dragen.

Voor de wandeling kan je je online inschrijven.
(En als de virussen mijn kroost de komende week gerust wil laten, dan zullen wij ook van de partij zijn.)

Nog eens de praktische info op een rijtje:
Wanneer? 22 april van 11u tot 19u
Waar? Huize Hageland, oudepastoriestraat 22, 3390 Tielt-Winge
Wat? * Wandelingen van 3 km, 8.5 km of 10.5 km. Kostprijs €10 per volwassene, kinderen gratis.
         * Sprookjestochten om 11u, 13.30u en 16u
         * decoratieverkoop
         * smikkelen en smullen van allerlei lekkers

Zeg nu zelf, heb ik niet de beste collega's van de wereld? ;-)

De energievreters

Maart, de maand van de ontluikende lente! Bij ons tevens de maand om te checken of onze energieleverancier centjesgewijs nog steeds zijn best doet voor ons of toch meer voor zichzelf. Deze keer vond ik de gelegenheid om eens te bekijken waar al dat geld nu eigenlijk naartoe gaat. Want wij doen ons best en toch merk ik daar niet zo veel van in onze factuur (wel in die grafiekjes die ze erbij zetten). Dat vraagt een nader onderzoek!

De waarheid vind ik niet zo tof. Op de website van Mega, een jong energiebedrijf uit Luik, staat een mooi taartdiagram dat vertelt hoe de koek verdeeld wordt. Nog geen vierde van de kost gaat naar de eigenlijke energie. HUH? Hoezo energie duur?
Ongeveer de helft van wat we betalen, gaat naar de netbeheerders. Oke, zij moeten zorgen dat de energie tot bij ons geraakt en dan het hele spel onderhouden. Maar ik vraag mij dan toch af hoeveel wij meebetalen voor de dikke boterhammen van de grote bazen ... Het resterende vierdeke gaat naar de overheid: taksen, btw, belastingen, ene pot nat!

Soit, dit gezegd zijnde, dit jaar stappen wij over van de ene groene leverancier naar de andere. Wie in het Leuvense woont, kan net als ons op www.leuven2030.be uitsnorren of een overstap de moeite is. En om zeker te zijn, checkte ik het nog eens op de website van Vreg: vtest.vreg.be/. Het gaf hetzelfde resultaat.

Verder zullen we dan toch nog maar proberen zo energiezuinig mogelijk te leven. Op zoek naar tips die geen grote financiële investering vragen, kwam ik terecht op de website van de Energids. Zij leggen uit hoeveel je huishoudtoestellen verbruiken, gaande van de vaatwasser tot het strijkijzer en de smartphone. Voor ons waterverbruik haalde ik zelf mijn rekenmachientje boven. Op de website van de Vlaamse Milieumaatschappij staat haarfijn uitgelegd hoe de prijs van water berekend wordt en bij ons is dat 4,3 euro per kubieke meter. (Gelukkig blijven wij netjes binnen het basistarief, want eens boven de 150 m³ verdubbelt het tarief.)

En dan stap 2: er iets mee doen!
Om ons eigenlijke verbruik te monitoren, maakte ik onlangs een account aan op www.energieID.be. Zo kan ik binnenkort maandelijks opvolgen wat we op vlak van water, gas en elektriciteit hebben uitgespookt en vergelijken met gezinnen in een gelijkaardige situatie.
Interessant, toch!

Dus gooi dat strijkijzer gerust aan de kant, laat de was nog maar efkes liggen en geniet van het zonnetje. Het is allemaal in het kader van energiezuinig leven ;)

Daag baby(tijd)!

Ik zeg het dikwijls aan mijn kinderen: "ooh jij bent mijn baby!", ook al horen ze dat niet graag en zijn het technisch gezien geen baby's meer, want de jongste is nu 2,5. Dus de babytijd is eigenlijk voorbij. En een nieuwe baby, dat zit er niet in. Daarvoor waren die twee vorige 'babytijden' te heftig.
Rondom mij zie ik ondertussen ontzettend mooie "derdekindjes" komen.

Het stemt mij toch even tot nadenken. Onlangs las ik er in Flow een opiniestukje over. Eén zinnetje bleef me bij: "Ik zou willen dat ik een derde kindje wil, maar ik wil het niet". 

Dat is exact wat ik er van denk. Er is nog plaats aan tafel, maar goh wat ben ik blij dat ik niet meer alles met mijn linkerhand moet kunnen.

Of elke nacht 6 keer moet opstaan (een tweetal keer op regelmatige basis is nog steeds meer dan genoeg).

Of een hele kabas moet meesleuren vol pampers, reservekledij, bavetjes en papjes.

Of rap op zoek moet gaan naar een tetradoek omdat er aan de deur wordt aangebeld en er een baby aan de borst hangt.

En zo kan ik nog wel door gaan. Nee nee, voor mij is het eigenlijk welletjes geweest. Zeker omdat er in onze situatie ook nog een aantal medische complicaties bij komen kijken. Die zijn voor mij van doorslaggevend belang.

En toch voelt het ergens als een afscheid aan.
Van een fase.
Van een ideaalbeeld dat ik als kind had.
Van een grote tafel vol vrolijke bordjes voor hongerige kindjes met blozende kaakjes van het buitenspelen.

Maar een aantal zaken stemmen mij wel vrolijk.
Zo wil ik ooit op reis gaan naar de Amerikaanse westkust. En dat zal ik dan doen mét mijn kroost, die netjes in een huurauto past. En als ik later kleinkinderen heb, zal ik er nooit superveel hebben waardoor ik met hen allemaal tegelijk naar zee kan.
En wat betreft die plaats aan tafel, die vullen wij intussen met vrienden, familie en hun kinderen. Daar wordt mijn (moeder)hart alleen maar warmer van ;)
Pistolekesdate iemand? :D

Het ecologische gehalte van 2017 en vegan pannenkoeken

Weer een jaartje voorbij. Tijd voor een kleine evaluatie van de voorbije goeie voornemens!

Mijn grote voornemen was om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen. Zo wou ik 1000 km fietsen, minder spullen aankopen en minder plastic verbruiken.

Ik begon in januari vol goeie moed en fietste in het totaal 800 km bij elkaar. In juni arriveerde onze bakfiets. Een elektrische weliswaar, want anders moet ik wreed hard stoempen. Daar stond de teller op 31 december 2017 op iets meer dan 700 km. Dus samen goed voor 1500 km, yes! Frank Deboosere zou trots zijn!

Het voornemen om minder spullen aan te kopen en om minder plastic te verbruiken, is moeilijker om aan te tonen. Toch kan ik zeggen dat ik denk dat het gelukt is. Ik hergebruikte namelijk veel glazen bokalen in de keuken en liet plastieken potjes zoveel mogelijk links liggen. In de winkel gebruikte ik stoffen netjes om groenten en fruit aan te kopen, al moet gezegd worden dat hoe meer plastiek er aan de appels hangt, hoe goedkoper ze lijken te zijn. Ik pakte hier en daar een cadeautje in met behulp van een lap stof (of nog steeds in oud papier, wat ik al lang doe) of in een zelfgemaakt stoffen mandje (tutorial: hier! en het is gemakkelijk!). Uit een oud nachtkleed van ons moeke maakte ik een pyjama voor dochterlief, een oud hemd van ons vader ligt nog te wachten om omgetoverd te worden in een mini-versie.
En, een grote stap in de goeie richting, ik ging nog meer eigen huishoudproducten maken: wasmiddel, afwaspoeder, ontstopper, ... you name it, we make it! Resultaat: minder schadelijke stoffen verbruikt én minder plastieken flessen in de PMD- en roze zak. 

Ik denk dus dat mijn missie geslaagd is!

Voor het nieuwe jaar zal ik dus nieuwe voornemens moeten maken. Dit jaar wil ik de consumptie van dierlijke producten in mijn gezin eens onder de loep nemen. Ik werd zopas lid van een buurderij en hoop zo bovendien ook nog wat voedselkilometers uit te sparen.
Verder blijven we doen wat we al goed doen, met nog een recept voor waspoeder en badschuim op het probeer-lijstje. En ook een tof boek:

En om de start van het nieuwe jaar alvast in de juiste richting te nemen, maakte ik deze ochtend vegan pannenkoeken.

Op internet vond ik zeer uiteenlopende recepten maar zaken zoals appelazijn vind ik niet aanlokkelijk klinken bij het ontbijt. Dus, dan zelf maar iets proberen! En ge kent mij he, als ik ergens stiekem fruit in kan draaien, dan laat ik de gelegenheid niet passeren!

Ingrediënten per banaan:

* 250 ml ongezoete sojamelk 

* 100 g zelfrijzende bloem (dus niet glutenvrij, sorry Katrien)

* vanillepoeder (naar eigen goeddunken)

* 2 afgestreken eetlepels rietsuiker

En dan alles mengen. Ik plet de banaan eerst voor ik ze eronder doe. 

Ervaring leert dat pannenkoeken met deze ingrediënten best klein gehouden kunnen worden. Ik maak ze met een doorsnede van 10 cm ongeveer. En heel erg is dat niet, want mijn kinderen denken dan dat ze er meer op kunnen. Iedereen blij!

Ik ben natuurlijk weer vergeten een foto te maken, but you get the picture.

DIY ecologische huishoudproducten

We zijn nooit te oud om bij te leren. En heej, ik ben ook helemaal nog niet oud, dus ging ik samen met een paar goeie vriendinnen langs bij Karen van beleefboerderij "De Vliertuin" om een workshop over huishoudproducten te volgen. 
En buiten het feit dat het heel gezellig was en ik weer eens goed gelachen heb, heb ik ook nog nuttige dingen geleerd! Dubbel prijs!

Het maken van wasmiddel en wasverzachter had ik al onder de knie. De rest van mijn huishouden kon dus nog wat hulp gebruiken richting ecologische variant. En dus roerden, klutsten en taterden wij vaatwaspoeder, stofdoeken en huishoudazijn samen. We kregen nog heel veel tips mee et voila, de wereld is weer 5 gezinnen groener geworden :)

En voor wie nu denkt "nieje ze, aan zo'n raar toestanden doe ik niet mee", ge zou verschieten! In den tijd dat er nog geen tv bestond, deden onze moekes het trouwens ook zo. Je hebt zaken nodig zoals azijn, bruine zeep, sodakristallen, blokken zeep of zeepvlokken, zeezout en olie. Een deel daarvan behoren dus gewoon tot de standaard uitrusting van elke supermarkt. De rest vind je gemakkelijk bij de drogist.

Dus voor wie van mijn kanten afkomstig is: met z'n allen naar de Mottebal! Nooit gedacht dat ik dat nog een hippe winkel zou vinden ;)

Pannenkoeken, verrassend veelzijdig ;)

Onlangs zag ik op tv reclame voor varkenvlees. Vreemd, toch? Ik wist niet dat daar reclame voor gemaakt moest worden...
Vlam denkt daar duidelijk anders over, al denk ik ook wel eens anders over Vlam, maar soit.
De conclusie was 'verrassend veelzijdig'. Ik dacht, dan moet je je eens bezig houden met pannenkoeken! :)

*

Tijd voor een receptje.
Glutenvrij (afhankelijk van wat je er precies in doet natuurlijk),
koemelkvrij (als altijd ;)  ),
suikerluw (bestaat dat woord eigenlijk?).

Ingrediënten:
* 200 g havervlokken (hier zit het trucje voor wie 100% glutenvrij wil: als het niet op de verpakking van de havermout staat, zitten er waarschijnlijk wel een beetje gluten in tgv kruisbestuiving op het veld)
* 1/2 l ongezoete sojamelk
* 1 à 2 zakje(s) vanillesuiker
* beetje bakpoeder
* 4 eitjes
* scheutje bruiswater
* olijfolie om mee te bakken

Bereiding:
1. Mix de havervlokken in de blender tot meel.
2. voeg bakpoeder toe en meng het eronder
3. voeg de vanillesuiker, de eitjes en de melk toe en klop alles tot een glad beslag.
4. voeg als allerlaatste een klein scheutje bruiswater toe.
5. Bakken in de pan met een beetje olijfolie.

Zo, het is as easy als dat! Enkel een beetje opletten bij het omdraaien in de pan. De pannenkoeken breken nogal gemakkelijk en dat is eventjes wennen.

En verder doe ik erop wat ik in huis vind: appel, kaneel, bosbessen, banaan, confituur,...
Mijn kinderen verkiezen nog steeds de kinnekessuiker, uiteraard. Maar mijn moederhart is dan toch iets geruster wetende dat er verder bijna geen suiker in het deeg zat.

Vlam, maak daar maar eens reclame voor!


* fotootje gepikt van internet

Weg met de stress op den Aarschotsesteenweg!

Soms vraagt een mens zich af, hoe we't in godsnaam overleven...

Deze wijze woorden van Gorki kwamen in mij op toen een gehaaste fietser mij trakteerde op een luidkeelse "godverdoeme" omdat ik met mijn brede fietskar niet onmiddellijk een borduur van 10 cm hoog opsprong om haar te laten passeren.
Ik besef dat fietskarren vervelend kunnen zijn voor de (elektrisch) fietsende medemens, maar ter mijner verdediging: er liep een voetganger langs mijn rechterkant die ik dan had moeten rammen én een paar meter verder was de borduur en de voetganger weg, alwaar ik zonder probleem wél opzij kon rijden.

Deze dame is een type-voorbeeld van wat ik hier vaak op de steenweg zie: opgefokte bestuurders, 's morgens op weg naar Leuven, 's avonds op weg naar de andere kant.
Op regenachtige dagen is de file altijd langer. Op dinsdagen is ze het langst. Op woensdagen zit iedereen vast achter de vuilkar. Op vrijdag wil iedereen zo snel mogelijk aan zijn weekend beginnen. En zo gaat het elke week opnieuw.
Mijn vraag aan de mensen die hier tweemaal daags zo passeren: vinden jullie dit nog leuk?
Ik denk het niet. Ik weet zelfs zeker van niet, want ik heb twee kinderen die 's morgens graag aan het raam zwaaien naar de voorbijgangers. Wie zwaait er terug? Niemand, behalve één enkeling op de bus. Verder echt helemaal niemand. Ik zie ook niemand lachen of met de radio meezingen. Alle blikken staren naar voor.

Waarom stoppen we niet massaal met ons zo te haasten?
Ik zeg nu niet dat we er vanaf nu maar onze klak naar moeten smijten, maar al dat gehaast helpt toch ook niet he?
Om dan opgefokt aan een drukke werkdag te beginnen, dat kan toch niet gezond zijn?

Misschien kunnen we een anti-haastdag invoeren, ergens midden in een week tussen dikketruiendag en werelddierendag. En als het meevalt, kunnen we het wekelijks doen! En we delen stickers en badges uit met een hangmat op waarop geschreven staat "mooi weer vandaag" of "vandaag geen gezeur, geen geklaag" of "vandaag geen stress in mijn maag".
En indien niet, willen jullie dan toch eens terug zwaaien naar mijn kinderen aan het raam?

Uitgetest: de chocolate chip mug cake, voor een warm hart in deze moeilijke dagen

Het is me wat, daar in Brussel.
Al is die "daar" heel erg "hier".
En de boodschap is aangekomen.
Maar gelukkig hebben wij massaal beslist dat we zullen blijven doen wat we doen en zullen blijven staan waarvoor we staan.

Ons land mag dan geen land van melk en honing zijn volgens sommigen; chocolade en menselijke warmte zijn er in overvloed voor zij die het nodig hebben.
Daarom testte ik gisteren dit receptje uit: de chocolate chip mug cake*. Een klein beetje zalf op onze gewonde zielen.

Benodigdheden per persoon:
* 4 soeplepels gewone bloem
* 2 soeplepels bruine suiker
* 3 soeplepels (soja-)melk
* 1/4 theelepel bakpoeder
* 1/8 theelepel vanillepoeder
* 1/2 soeplepel plantaardige olie (bv zonnebloemolie)
* 2 soeplepels chocolate chips (bv van Jacques, daar zit geen melk in).

Het concept is simpel: doe alles behalve de chocolade in een tas (geen klein koffiekopje, maar een grote theetas). Goed mengen. Dan een deel van de chocoladestukjes eronder mengen en de rest er bovenop strooien. Zet de tas een dikke minuut in de microgolf en het resultaat is een hartverwarmend gebakje dat het midden houdt tussen een koekje en een cakeje.

En het hielp. We zaten gezellig aan tafel, ons hart werd warmer en het statement dat we zullen blijven werken aan een goeie wereld voor onze kinderen en alle aankomende generaties sterker.

Samen met de mooie woorden van Griet op de Beeck, die ik van een collega mocht ontvangen:

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat WIJ dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen. 

Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, vandaag, zomaar, opeens, zijn kwijtgeraakt. 

Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. 

Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren. 

Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar. 

Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan. 

Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. 

Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer.Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust. 

En laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna.µ 

Laten we durven. Ja.

* Bron recept en foto: Kirbie cravings. Ook terug te vinden op Pinterest.

Borstvoeding: achter de deur van het taboe

Bijna 18 weken ver zijn we.
Oftewel 4 maanden van continu bezig zijn over borsten en melk.
Soms denk ik: ik ga door tot zijn 18e verjaardag! (bij wijze van spreken he, zijn 1e verjaardag is ook al goed).
En soms denk ik, nadat mijn lijf het zoveelste vermoeidheidssignaal geeft: nu is het genoeg, ik houd er mee op!
Maar de waarheid is dat ik het zijn gang laat gaan en braaf volg. Sinds enkele weken is de productie niet meer optimaal. Met een kind dat op pure borstvoeding mij nog steeds gemiddeld 3 à 4 keer per nacht uit mijn bed zet, beginnen de wallen onder mijn ogen aan de bouw van een extra verdedigingsmuur.
Dus nam ik samen met de wederhelft de beslissing om af te bouwen en te stoppen. Een kraamverzorgster zei me eens: beter een flesje met volle liefde dan een doodvermoeide, gefrustreerde borst. Bovendien loopt hier nog een klein meisje rond dat ook graag aandacht krijgt van een blije, energieke moeder.
Voila! Ikke een doos HA-poedermelk in huis gehaald! En weer veel moed om ons kleinste wezentje groot te brengen in ons warm, gezellig nest, maar dan met flesjes, op z'n mindfullness gegeven.

Maar dat afbouwen, het blijkt dan toch niet zo simpel...
Met één à twee kleine flesjes als het nodig is, lijkt plots alles weer veel beter te gaan. Sommige dagen zijn er zelfs geen flesjes nodig.
En de nachten klokken al wel eens af op 1 à 2 keer opstaan. (Back off, you mean walls under the eyes!)

Maar mensen vinden dat ingewikkeld. Want wat wil ik nu: borst of fles?
 - Beide!
Jamaar, pas op, uw productie gaat achteruit gaan!
 - Niks van aan! Mijn productie is al 3 weken dezelfde. En moest ze toch plots achteruit gaan, dan is het niet erg. En moest ze niet achteruit gaan, dan is het ook niet erg.

Ik kies niet meer voor het of-of-verhaal. Ik ben een omni-voeder. En ik ben er best tevreden mee. (Vooral als ik 's nachts geen 6 keer meer moet opstaan.) En mijn kleine prins is er ook tevreden mee, getuige het "ik-heb-genoeg"-lachje op zijn mondje.

Als bewijs dat ik mijn best heb gedaan voor de borstvoeding; hieronder een foto van alle attributen die ik nodig heb gehad om het mogelijk te maken. Ontbreken nog: een tube cetavlex, voedingsbeha's en - t-shirts en de vroedvrouw aan huis.

Want dat is nog zo'n taboe. De moeite die het de meeste vrouwen kost om gestart te geraken en dan te blijven gaan. Ik heb nog nooit een vrouw horen zeggen: 'bij mij ging dat vanzelf'. Ook niet onder de oudere generatie 'jonge moeders'.
Eigenlijk zou elke vrouw die borstvoeding geeft, probeert te geven of geprobeerd heeft te geven zo'n foto moeten maken en aan de wereld tonen welke inspanningen het vergt zodat alle startende moeders zich gesteund weten en niet moeten denken dat ze het niet kunnen of abnormaal zijn. Zodat ze weten dat het enig doorzettingsvermogen vraagt maar dat het hoe het ook zij, in orde komt.
En eigenlijk zou ik de attributen van de flesvoeding bij op de foto moeten zetten, als statement dat een baby grootbrengen gewoon tout court uithoudingsvermogen vergt. Maar dat het in orde komt met die wallen en die puddingbuikjes. Dat ze er mogen zijn. En dat we in het moederschap nooit alleen zijn, want we zijn met velen en er zijn altijd verhalen die we kunnen delen.

En we hebben weer eens boeken gelezen!
En het ging weer over eten!
Maar het waren geen kookboeken...

1) SMAAK van Kathy Mathys

Een boek om duimen en vingers bij af te likken! Oh wat heb ik van dit boek gesmuld! Het is zoals de eerste framboos in den hof, de chocoladeschilfers op de slagroom van de cappuccino en dat onverwachte vleugje kaneel in de appelcake op zondag!
Voor al wie van eten houdt en van mooie zinnen: Het laat je dromen en mijmeren. Een mooi samenspel van taal en likkebaarden. Echt iets voor mij!
Het boek handelt over alles wat met smaak te maken heeft of er aan gelinkt kan worden. Persoonlijke smaak-verhalen worden afgewisseld met voorbeelden uit de literatuur en wetenschappelijke weetjes, gemixt in een harmonieus geheel.

Voor wie verder overtuigd wil worden: nog een voorsmaakje van een stukje dat me is bijgebleven:
"Diep vanbinnen hebben we allemaal herinneringen aan onze oertaart. Dat is de taart waarmee alles begon, de taart waarmee we alle andere vergelijken." Alle blauwe M&M's nog aan toe! Ik heb er ook één: die van mijn moemoe op zondag, versierd met chocolaatjes en zilveren balletjes op een laagje herinneringen aan gezellige dagen met blauw Delfts servies aan een veel te kleine salontafel. "Den tijd" dat kindertjes nog koffie mochten drinken...

En om af te sluiten met Mathys' eigen woorden:
"... En als dat eten dan ook nog eens beschreven is in woorden die zo mooi zijn dat je ze aan de wasdraad wilt hangen om de zon erdoorheen te laten schijnen, dan ben ik voldaan."
I rest my case. Dit boek is gedoemd om opnieuw op mijn nachtkastje te belanden!


2) ZOUT, SUIKER, VET van Michael Moss

Een heel ander kaliber. Niks zeemzoete dromerigheid, maar pure realiteit. Het marketingmonster achter de voedingsindustrie in zijn blootje op tafel.
Moss volgde jarenlang de grote voedingsbedrijven in Amerika. In zijn boek volgt het verslag van deze queeste. Hij legt uitgebreid The Coca Cola Company, Kraft, General Foods, Philip Morris ed onder de loep. Dat zij en masse gebruik maken van zout, suiker en vet is algemeen geweten, maar ze doen ons bovendien geloven dat hun producten nog wel meevallen en verdienen er bergen geld mee.

Misschien vertelt Moss mij in grote lijnen niks nieuws, maar toch blijf ik verontwaardigd als ik lees wat de producenten van bewerkte voedingsmiddelen kunnen en durven. Moss brengt zijn verhaal nochtans op een niet-beschuldigende noch aanvallende manier. Hij legt nuances als hij de betrokken voedingstechnologen of CEO's aan het woord laat en ik was verrast te ontdekken dat er binnen de bedrijfsmuren toch enig geweten te bespeuren valt. Maar de conclusie blijft helaas wel dezelfde: de multinationals weten heel goed wat ze doen en hoe ze dat moeten doen. En zolang de overheid dit niet aan banden legt en wij de betreffende producten als zoete broodjes blijven binnenspelen, zal er weinig veranderen.
Een ware eye opener!

t